Blog > Komentarze do wpisu
Curriculum Vitae

 

Maciej Morawski - Warszawa, 11 czerwca 2008 r. Fot. Mariusz Kubik

Maciej Morawski - Warszawa, 11 czerwca 2008 r.
Fot.
© Mariusz Kubik 

Maciej Dzierżykraj-Morawski (ur. 20 września 1929 r. w Poznaniu) - polski dziennikarz, publicysta, działacz emigracyjny.Syn Kajetana Dzierżykraj-Morawskiego i Marii z Turnów, brat Hieronima Morawskiego, Marii Barbary Ledóchowskiej i Magdaleny Morawskiej.

Dzieciństwo spędził w Jurkowie. Podczas II wojny światowej przebywał w Małej Wsi k. Grójca, następnie w Warszawie. Działał w służbie sanitarnej AK, pod szyldem Polskiego Czerwonego Krzyża. Na początku sierpnia 1944 r. doznał szoku z późniejszymi konsekwencjami zdrowotnymi, w wyniku okrucieństw popełnianych w domu rodzinnym przy ul. Zimorowicza 4 przez tzw. "Brygadę Kamińskiego". Od września 1944 r. w AK w Belsku koło Grójca, w Drużynie Łączności "Pyry". Od wiosny 1945 r. był członkiem OMTUR-u w Kościanie, w porozumieniu z grupą byłych Akowców, która wówczas kierowała głównymi organizacjami politycznymi i władzami miasta (grupę tę władze zlikwidowały dopiero jesienią 1948 r.). W Kościanie zdał też maturę (styczeń 1946 r.). Następnie w Poznaniu, gdzie studiował krótko psychologię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Jednak w tym samym roku wyjechał do swego ojca i przebywał odtąd na emigracji we Francji.

Studiował na Wydziale Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu w Paryżu (Licence es Sciences Sociales CATHO), Akademii Handlowej w Paryżu, następnie w Instytucie Wyższych Studiów Europejskich Uniwersytetu w Strasburgu (był tam stypendystą Kolegium Komitetu Wolnej Europy, 1953-1954). Z końcem 1954 r. Kolegium odmówiło mu stypendium doktoranckiego w wyniku nadesłanego donosu (inspirowanego zapewne przez służby specjalne bloku komunistycznego), jakoby miał on być w 1945 r. w Kościanie komunistą oraz, że jest homoseksualistą (donosy takie były częste w epoce "McCarthyzmu", w okresie tzw. "polowania na czarownice").

.

.

Był (po Janie Kułakowskim) prezesem w latach 1955-1965 polskiego Zjednoczenia Młodzieży Chrześcijańsko-Społecznej (sekcji polskiej Międzynarodówki Młodych Chrześcijańskich Demokratów). Współredagował następnie "Le Nouvel Horizon", pracował we francuskich bankach, był działaczem społecznym, dziennikarzem "Journal des Finances". Współpracował z biurami paryskimi Komitetu Wolnej Europy i Radia Wolna Europa. Od 1955 r. "wolny strzelec" (współpracował wówczas z późniejszym dyrektorem Sekcji Polskiej RWE Zygmuntem Michałowskim) a następnie wieloletni korespondent Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa w Paryżu (1965-1992), bliski współpracownik Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Jeden z najlepszych polskich korespondentów informacyjnych RWE, z tego być może powodu był przedmiotem ostrych ataków ze strony propagandy PRL (m.in. zarzut szpiegostwa), w wyniku nagonek i pogróżek jego żona, Jadwiga z Żeromskich, zaniemogła.

Zasłynął pod koniec lat 80. ze swych, prowadzonych na antenie w sposób nowatorski, bezpośredni i przyjacielski wywiadów radiowych z działaczami "Solidarności" i czołówką polskiego życia politycznego i kulturalnego. Dorywczy współpracownik paryskiej "Kultury" (np. nowele pt.: „Jacek” i „Champs Elysées”). Był członkiem Polskiego Komitetu Ruchu Europejskiego i współpracownikiem paryskiej delegatury Rządu RP na Wychodźstwie.

W 1994 r. założył w Warszawie Klub im. Giorgio La Pira (Dialog ponad podziałami). Obecnie kieruje m.in. Polskim Funduszem Humanitarnym we Francji, opiekującym się Domem Spokojnej Starości Polskiego Funduszu Humanitarnego w Lailly-en-Val.

Jest Kawalerem Zakonu Maltańskiego; był paryskim przedstawicielem Towarzystwa Polska-Francja w Paryżu (towarzystwo zabiegało o większą obecność Francji w Polsce i Polski we Francji). Członek Rady Fundacji im. Kościelskich i Stowarzyszenia Wolnego Słowa.

Odznaczony Krzyżem Armii Krajowej (Londyn 1967), Złotym Krzyżem Zasługi (Londyn), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Warszawa, luty 1995 r.), Medalem "Zasłużony dla tolerancji" (2006), Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2007). Laureat nagrody im. Świętego Brata Alberta. 9 listopada 2001 r. otrzymał Honorowe Obywatelstwo Miasta i Gminy Krzywiń. Kawaler francuskiego Orderu "Arts et Lettres" (9 grudnia 2016 r. odebrał w Paryżu komandorię tego orderu, przyznaną przez minister kultury Republiki Francuskiej).

W 2007 r., nakładem Instytutu im. Stefana Grota-Roweckiego w Lesznie ukazała się książka Teresy Masłowskiej, poświęcona Morawskiemu pt.: "Łącznik z Paryża" (ISBN 83-921389-9-6; wydanie 2, uzupełnione pt. "Łącznik z Paryża – Rzecz o weteranie zimnej wojny", Instytut im. Stefana Grota - Roweckiego, Leszno 2009 [właśc. 2008]). W 2015 i 2016 r., nakładem tegoż wydawcy - 3 tomy dzienników pt. "Dwa brzegi".

Mieszka w Paryżu, w XVI dzielnicy.

poniedziałek, 26 stycznia 2009, maciej.dzierzykraj-morawski

Polecane wpisy

  • Widziane z Paryża 255/2017

    Dobra wiadomość. Stosunkowo niedawno temu znakomity wielkopolski dziennikarz i pisarz regionalista (!!) Jerzy Zielonka telefonicznie mnie poinformował, że ma za

  • Widziane z Paryża 254/2017

    Jak moi czytelnicy wiedzą, nie od dziś wyrażam – w ślad za zmarłym już 12 lat temu b. szefem sztabu francuskiej armii generałem Jeannou Lacaze – prz

  • Widziane z Paryża 253/2017

    Wczoraj pod wieczór w Ambasadzie RP w Paryżu miało miejsce przyjęcie, na które zgodnie ze starym zwyczajem zaproszono licznych działaczy polonijnych. W trakcie